W pomieszaniu umysłów zgubiłem przestrzeń
w którą kiedyś wczepiałem kurczowo przekonania
pomyślność planów uzależniona od przypadku
nie przynosiła satysfakcji ulgi pustki w głowie
rozsiali mnie nałóg na wiatr burzę mózgów
szczęście odnalezione w marach sennych
rozpływam się powoli za kolejną tabletką
nie potrafię już oddać życia żadnym dłoniom
pielęgnuję już tylko wybrane wspomnienia
Wasze oczy ziemia niebo trawa już nic nie wiem
stąpam twardo po źdźbłach patrząc w niebo
błękit przepełnia mnie po koniuszki rzęs
tłum w mojej głowie krzyczy o chwilę uwagi
widać te puzzle świata ułożone przez człowieka
chorego psychicznie rozbiły się o mnie
żałuję nie potrafię rozerwać się na kawałki
nie chcę budzić się spoglądając w obce oczy
potrzeba wiatru na skórze nigdy tak silna
zbudowaliśmy więzienia z poronionej moralności
ideały cuchną rozkładem
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz